سیاست راهبردی ایران در نشست مسکو مشخص شد
«توقف ممنوع»
شنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۱ ساعت ۰۹:۲۸
زمزمههاي غلط پيرامون «قابل تأمل بودن پيشنهادات غرب» در حالي صورت ميگيرد كه مقام معظم رهبري در سخنان خود در حرم امام خميني(ره) بارها و حتي با اشاره به پيشرفتهاي هسته اي كشور، بر عدم توقف در مسير پيشرفت تأكيد فرمودند.
پایگاه خبری انصارحزب الله: اصليترين خواسته كشورهاي ۱+۵ در مذاكرات هستهاي، توقف دائم يا موقت غنيسازي اورانيوم در داخل ايران اسلامي است. اين در حالي است كه آنها براي ارائه اين خواسته؛ با لبخند، پيشنهادهاي فريبنده اي را نيز مطرح كرده اند؛ پيشنهادهايي كه البته گويا در داخل دل عده اي را با خود برده است و آنها بيتوجه به نيازهاي آتي كشور و ضرورت عدم توقف در مسير پيشرفت، به امكان اجراي اين خواسته شوم ميانديشند.
مقام معظم رهبري در بيانات مهمي پيرامون پيشرفتهاي ايران اسلامي و حوزه هستهاي، با به کار بردن تعبیر «توقف ممنوع» بر ایستادگی در این مسير تاکید فرمودند.
معظم له در اين رابطه و پيرامون مفهوم پيشرفت تصريح كردند: «بايد دائم پيشرفت كنيم. اين عزت ملي، اين استحكام دروني، اين ساخت مستحكم، بايستي دائم در حال جلو رفتن باشد و ما را به پيشرفت برساند. اين دهه به «دهه پيشرفت و عدالت» نامگذاري شده است. عدالت هم در دل پيشرفت است. پيشرفت، فقط پيشرفت در مظاهر مادي نيست؛ در همه ابعاد وجودي انسان است؛ كه درونش آزادي هم هست، عدالت هم هست، اعتلاي اخلاقي و معنوي هم هست؛ اينها همه در مفهوم پيشرفت هست. البته در آن، پيشرفت مادي، پيشرفت مظاهر زندگي، پيشرفت علمي هم وجود دارد.»
حضرت آيتالله خامنه اي افزودند:«امام با آن حركت خود، ما را در جادهاي قرار داد كه بايد در اين جاده پيش برويم. هرگونه توقف در اين جاده، ما را به عقبگرد ميرساند. ملتي كه از حقيقت عزت برخوردار شده است و در جاده پيشرفت قرار گرفته است، اگر اين نعمت را كفران كند، آن وقت مصداق اين آيه شريفه ميشود كه «ألم تر الي الّذين بدّلوا نعمت اللّه كفرا و احلّوا قومهم دار البوار جهنّم يصلونها و بئس القرار» دنيا دوباره دوزخ خواهد شد، زندگي دوباره تلخ خواهد شد. ملتها اگر ايستادگي نكنند و پيش نروند، دوباره همان سختي و سياهي دوران ذلت بر سر آنها سايهافكن خواهد شد.»
تأكيدات معظم له درباره پيشرفت و ضرورت ادامه حركت پرشتاب در مسير آن به ويژه در حوزه فناوري هستهاي، در حالي صورت ميگيرد كه زمزمهها و لقلقههايي در داخل و همنوا با محافل غربي شنيده ميشود كه نتيجه آنها چيزي جز كندي حركت و حتي توقف آن در مقاطعي نبوده است.
حضرت آيتالله خامنهاي در لابهلاي صحبتهاي خود، از حوزه هسته اي نيز با عنوان يكي از مصاديق پيشرفت ياد كرده اند.حوزه اي كه نگاهي به فراز و فرودهاي آن طي ۱۰ سال گذشته به راحتي بيان ميكند كه چگونه كرنش و نرمش برخي مسئولان امر و فعالان سياسي در برابر زياده خواهيهاي دشمنان ايران ميتواند به راحتي منجر به توقف قطار پيشرفت جمهوري اسلامي ايران و كدر شدن دورنماي آينده پيشرفت ما باشد.
«توقف»؛ اصليترين خواسته غرب
يكي از اساسي ترين چالشهاي ايران و غرب در پرونده هسته اي، درخواستهاي غرب از ايران اسلامي مبني بر توقف غني سازي اورانيوم بوده است. نكته اي كه البته در دولت اصلاحات به رياست سيدمحمد خاتمي به راحتي پذيرفته شد و امري كه بر خلاف مواضع صريح رهبري نظام بود. در دستور كار اجرا توسط دولت اصلاحات قرار گرفت.
اين در حالي است كه اگرچه تني چند از مسئولان دولت اصلاحات اخيراً در تلاش هستند تا به بهانه «ضرورت هماهنگي مواضع كلي نظام با رهبري» اقدامات غلط خود در چارچوب مذاكرات هسته اي در دولت اصلاحات را به منصه توجيه بكشند اما بيانات صريح مقام معظم رهبري در همان دوران مويد حركت غلط اينان و تلاشهاي رهبري براي ادامه پرشتاب مسير پيشرفت جمهوري اسلامي ايران است.
حضرت آيتالله خامنه اي در آن روزگاران و مدتي پس از نامه ننگيني كه تعدادي از نمايندگان اصلاح طلب مجلس ششم به معظم له نوشته و اقدام به تعارف «جام زهر» كردند، طي سخناني فرمودند: «بهمجرّدي كه عقبنشيني كرديد، طلبكاري ديگري شروع خواهد شد. حالا بعضيها ميگويند چيزي بدهيم، چيزي بگيريم! بدهيمش درست است، بگيريمش درست نيست؛ هيچ چيز نخواهند داد.
شعارهايي را درست ميكنند؛ ايران را در محور شرارت گذاشتهاند. فلان كارها را بكنيم تا ما را از محور شرارت بردارند! اين شد حرف؟! غلط كردند گذاشتند كه حالا بخواهند بردارند. دوباره و هر وقت لازم شد، ما را در محور شرارت ميگذارند. اگر قرار است قدرتي اين امكان و توان را پيدا كند كه اخمهايش را در هم بكشد و بگويد من قوي هستم و ميزنم و ميبَرم و ميبندم؛ حواستان جمع باشد، انسان جا بخورد، اين جاخوردن، حدّ يقف ندارد؛ شما اين سنگر را عقب مينشينيد، فرض كنيد فلان الحاقيه را قبول ميكنيد، بعد يك مطالبه ديگري را مطرح ميكنند: فلان دولت غيرقانوني را به رسميت بشناسيد! باز همان فشارها و همان تهديدها. بهمجرّدي كه فلان دولت غير قانوني را به رسميت شناختيد، باز يك درخواست ديگر مطرح ميشود: اسم اسلام را از قانون اساسيتان برداريد! شما بايد ذرّهذرّه عقب بنشينيد؛ اين حدّ يَقِفي ندارد.
من اين موضوع را بارها به بعضي از مسؤولاني كه دچار وسوسه و واهمههايي بودند، گفتهام كه حدّ يَقفِ فشار آمريكا كجاست؛ آن را مشخّص كنيد، كه اگر به آنجا رسيديم، ديگر بعد از آن هيچ فشاري عليه ما نخواهد بود. من عرض كنم حدّ يقف كجاست؟ آنجايي است كه شما - كه چنين حقّي را نه شما داريد، نه من - از طرف ملت ايران اعلام كنيد كه ما اسلام، جمهوري اسلامي و حكومت مردمي را نميخواهيم؛ هر كسي كه شما مصلحت ميدانيد، بيايد در اين مملكت حكومت كند! اين حدّ يَقِف است؛ اوّلِ اسارت مملكت. مگر ميتوانيم؟ من و شما مگر ميتوانيم مملكت را به دست دشمن بدهيم؟ مگر ما چنين حقي داريم؟ اين ملت ما را براي اين سرِ كار نياورد.»
اين در حالي است كه حسن روحاني، دبير وقت شوراي عالي امنيت ملي در كتاب خاطرات خود كه اخيراً منتشر كرده است در رابطه با پرونده هسته اي ايران به نكته اي اشاره ميكند كه گوياي نبود هيچ عزم و اراده اي براي مقاومت در مقابل دشمن از سوي مسئولان اصلاحطلب است.
روحاني مينويسد: « در بيست و سوم آبانماه ۱۳۸۳، شصت و هشتمين جلسه کميته عالي هسته اي برگزار شد و سه راه بررسي شد. ۱_ تعليق بر اساس پذيرش عهدنامه پاريس، ۲_ رد عهدنامه پاريس و اعلام يک جانبه تعليق، ۳_ رد هر دو سناريو و پذيرش ارجاع به شوراي امنيت. يکي از اعضا! در اين جلسه گفت: مصلحت کشور پذيرفتن راه اول است. اگر راه اول را نپذيريم در کشور دوگانگي بوجود ميآيد. نظر رئيس جمهور و رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام مهم است. آنها نظر اول را قبول دارند.»
دولت اصلاحات غني سازي را به صورت يكطرفه و براي رضايت ديپلماتهاي غربي به تعليق درآورد اما سرانجام با حمايت امت حزب الله و با دستور مقام معظم رهبري فرآيند غني سازي ما در همان دولتي كه متوقف شده بود از سر گرفته شد.
زمزمههاي دوباره پذيرش تعليق در مابه ازاي لغو تحريمها!
نكته اما آنجاست كه گويا تأكيدات مقام معظم رهبري در آن سالها هنوز هم در برخي محافل مشترياني براي نشنيدن دارد.
جمهوري اسلامي ايران و كشورهاي ۱+۵ مدتهاست كه در چارچوب يكسري مذاكره در حال رايزني پيرامون پرونده هسته اي ايران اسلامي هستند.
اين در حالي است كه عليرغم تمام تجربياتي كه از گذشته اندوختهايم و با وجود آنكه حتي در دولت احمدي نژاد نيز برخي مسئولان كشور در مقطعي قول ارائه سوخت هستهاي ۲۰ درصد از سوي غربيها را پذيرفتند و نتيجه نگرفتند؛ اما باز هم عده اي در مقابل لبخندهاي آمريكا و ژست ديپلماتيك غربيها واله و شيدا شده اند.
تمامي گزارشهايي كه رسانههاي غربي از روند مذاكرات جمهوري اسلامي ايران با كشورهاي ۱+۵ منتشر ميكنند گوياي آن است كه درخواست اصلي غرب از ايران، تعليق غني سازي اورانيوم است.
البته آنها در مقابل اين خواسته، پيشنهادهاي وسوسه كننده اي همچون لغو تحريمها و يا كاهش ورود مواد مخدر به جمهوري اسلامي ايران از طريق افغانستان و پاكستان را وعده داده اند اما بر مبناي آنچه كه ما به تجربه دريافته ايم و بر اساس آنچه كه ناخداي فرزانه كشتي انقلاب مبني بر عدم توقف در مسير پيشرفت كشور مطرح فرموده است؛ بايد دانست كه فريب خوردن عده اي در مقابل اين خواسته غربيها، غلط ترين گزينهاي است كه ميتواند مورد انتخاب قرار گيرد.
زمزمههاي غلط پيرامون «قابل تأمل بودن پيشنهادات غرب» در حالي صورت ميگيرد كه مقام معظم رهبري در سخنان خود در حرم امام خميني(ره) بارها و حتي با اشاره به پيشرفتهاي هسته اي كشور، بر عدم توقف در مسير پيشرفت تأكيد فرمودند.
اين راهبرد به ويژه در مقطع فعلي كه مذاكرات ايران با ۱+۵ از يكسو و تهديدات آمريكا و صهيونيستها از سوي ديگر توجه محافل رسانه اي و سياسي جهان را به خود معطوف كرده است بايد از جانب همه در داخل ايران مورد توجه جدي قرار گيرد.
ضرورت ملي شدن خواسته خروج بحث تعليق از دستور كار مذاكره
تيم مذاكره كننده هسته اي ايران كه در ادامه مذاكرات و در اواخر ماه جاري عازم مسكو خواهد شد به شرطي خواهد توانست در اين مذاكرات بيرق عظمت و پيشرفت ملت ايران را بلند كند كه از حمايت همه جانبه مردم و خواص ايران در بحث خارج شدن مقوله تعليق از دستور كار مذاكرات برخوردار باشد.
پيشنهادهاي غرب حتي اگر در اوج فريبندگي نيز ارائه شوند (كه شدهاند!) و يا حتي اگر غرب و آمريكا بر حجم تهديدات خود عليه ايران اسلامي بيافزايند اما بايد دانست كه يگانه راه تعالي روزهاي پيش رو براي نسلهاي فعلي و آينده ايران، عدم توقف در مسير پيشرفت كشور در همه زمينهها از جمله در مسئله فناوري هستهاي است.
مقام معظم رهبري در بيانات مهمي پيرامون پيشرفتهاي ايران اسلامي و حوزه هستهاي، با به کار بردن تعبیر «توقف ممنوع» بر ایستادگی در این مسير تاکید فرمودند.
معظم له در اين رابطه و پيرامون مفهوم پيشرفت تصريح كردند: «بايد دائم پيشرفت كنيم. اين عزت ملي، اين استحكام دروني، اين ساخت مستحكم، بايستي دائم در حال جلو رفتن باشد و ما را به پيشرفت برساند. اين دهه به «دهه پيشرفت و عدالت» نامگذاري شده است. عدالت هم در دل پيشرفت است. پيشرفت، فقط پيشرفت در مظاهر مادي نيست؛ در همه ابعاد وجودي انسان است؛ كه درونش آزادي هم هست، عدالت هم هست، اعتلاي اخلاقي و معنوي هم هست؛ اينها همه در مفهوم پيشرفت هست. البته در آن، پيشرفت مادي، پيشرفت مظاهر زندگي، پيشرفت علمي هم وجود دارد.»
حضرت آيتالله خامنه اي افزودند:«امام با آن حركت خود، ما را در جادهاي قرار داد كه بايد در اين جاده پيش برويم. هرگونه توقف در اين جاده، ما را به عقبگرد ميرساند. ملتي كه از حقيقت عزت برخوردار شده است و در جاده پيشرفت قرار گرفته است، اگر اين نعمت را كفران كند، آن وقت مصداق اين آيه شريفه ميشود كه «ألم تر الي الّذين بدّلوا نعمت اللّه كفرا و احلّوا قومهم دار البوار جهنّم يصلونها و بئس القرار» دنيا دوباره دوزخ خواهد شد، زندگي دوباره تلخ خواهد شد. ملتها اگر ايستادگي نكنند و پيش نروند، دوباره همان سختي و سياهي دوران ذلت بر سر آنها سايهافكن خواهد شد.»
تأكيدات معظم له درباره پيشرفت و ضرورت ادامه حركت پرشتاب در مسير آن به ويژه در حوزه فناوري هستهاي، در حالي صورت ميگيرد كه زمزمهها و لقلقههايي در داخل و همنوا با محافل غربي شنيده ميشود كه نتيجه آنها چيزي جز كندي حركت و حتي توقف آن در مقاطعي نبوده است.
حضرت آيتالله خامنهاي در لابهلاي صحبتهاي خود، از حوزه هسته اي نيز با عنوان يكي از مصاديق پيشرفت ياد كرده اند.حوزه اي كه نگاهي به فراز و فرودهاي آن طي ۱۰ سال گذشته به راحتي بيان ميكند كه چگونه كرنش و نرمش برخي مسئولان امر و فعالان سياسي در برابر زياده خواهيهاي دشمنان ايران ميتواند به راحتي منجر به توقف قطار پيشرفت جمهوري اسلامي ايران و كدر شدن دورنماي آينده پيشرفت ما باشد.
«توقف»؛ اصليترين خواسته غرب
يكي از اساسي ترين چالشهاي ايران و غرب در پرونده هسته اي، درخواستهاي غرب از ايران اسلامي مبني بر توقف غني سازي اورانيوم بوده است. نكته اي كه البته در دولت اصلاحات به رياست سيدمحمد خاتمي به راحتي پذيرفته شد و امري كه بر خلاف مواضع صريح رهبري نظام بود. در دستور كار اجرا توسط دولت اصلاحات قرار گرفت.
اين در حالي است كه اگرچه تني چند از مسئولان دولت اصلاحات اخيراً در تلاش هستند تا به بهانه «ضرورت هماهنگي مواضع كلي نظام با رهبري» اقدامات غلط خود در چارچوب مذاكرات هسته اي در دولت اصلاحات را به منصه توجيه بكشند اما بيانات صريح مقام معظم رهبري در همان دوران مويد حركت غلط اينان و تلاشهاي رهبري براي ادامه پرشتاب مسير پيشرفت جمهوري اسلامي ايران است.
حضرت آيتالله خامنه اي در آن روزگاران و مدتي پس از نامه ننگيني كه تعدادي از نمايندگان اصلاح طلب مجلس ششم به معظم له نوشته و اقدام به تعارف «جام زهر» كردند، طي سخناني فرمودند: «بهمجرّدي كه عقبنشيني كرديد، طلبكاري ديگري شروع خواهد شد. حالا بعضيها ميگويند چيزي بدهيم، چيزي بگيريم! بدهيمش درست است، بگيريمش درست نيست؛ هيچ چيز نخواهند داد.
شعارهايي را درست ميكنند؛ ايران را در محور شرارت گذاشتهاند. فلان كارها را بكنيم تا ما را از محور شرارت بردارند! اين شد حرف؟! غلط كردند گذاشتند كه حالا بخواهند بردارند. دوباره و هر وقت لازم شد، ما را در محور شرارت ميگذارند. اگر قرار است قدرتي اين امكان و توان را پيدا كند كه اخمهايش را در هم بكشد و بگويد من قوي هستم و ميزنم و ميبَرم و ميبندم؛ حواستان جمع باشد، انسان جا بخورد، اين جاخوردن، حدّ يقف ندارد؛ شما اين سنگر را عقب مينشينيد، فرض كنيد فلان الحاقيه را قبول ميكنيد، بعد يك مطالبه ديگري را مطرح ميكنند: فلان دولت غيرقانوني را به رسميت بشناسيد! باز همان فشارها و همان تهديدها. بهمجرّدي كه فلان دولت غير قانوني را به رسميت شناختيد، باز يك درخواست ديگر مطرح ميشود: اسم اسلام را از قانون اساسيتان برداريد! شما بايد ذرّهذرّه عقب بنشينيد؛ اين حدّ يَقِفي ندارد.
من اين موضوع را بارها به بعضي از مسؤولاني كه دچار وسوسه و واهمههايي بودند، گفتهام كه حدّ يَقفِ فشار آمريكا كجاست؛ آن را مشخّص كنيد، كه اگر به آنجا رسيديم، ديگر بعد از آن هيچ فشاري عليه ما نخواهد بود. من عرض كنم حدّ يقف كجاست؟ آنجايي است كه شما - كه چنين حقّي را نه شما داريد، نه من - از طرف ملت ايران اعلام كنيد كه ما اسلام، جمهوري اسلامي و حكومت مردمي را نميخواهيم؛ هر كسي كه شما مصلحت ميدانيد، بيايد در اين مملكت حكومت كند! اين حدّ يَقِف است؛ اوّلِ اسارت مملكت. مگر ميتوانيم؟ من و شما مگر ميتوانيم مملكت را به دست دشمن بدهيم؟ مگر ما چنين حقي داريم؟ اين ملت ما را براي اين سرِ كار نياورد.»
اين در حالي است كه حسن روحاني، دبير وقت شوراي عالي امنيت ملي در كتاب خاطرات خود كه اخيراً منتشر كرده است در رابطه با پرونده هسته اي ايران به نكته اي اشاره ميكند كه گوياي نبود هيچ عزم و اراده اي براي مقاومت در مقابل دشمن از سوي مسئولان اصلاحطلب است.
روحاني مينويسد: « در بيست و سوم آبانماه ۱۳۸۳، شصت و هشتمين جلسه کميته عالي هسته اي برگزار شد و سه راه بررسي شد. ۱_ تعليق بر اساس پذيرش عهدنامه پاريس، ۲_ رد عهدنامه پاريس و اعلام يک جانبه تعليق، ۳_ رد هر دو سناريو و پذيرش ارجاع به شوراي امنيت. يکي از اعضا! در اين جلسه گفت: مصلحت کشور پذيرفتن راه اول است. اگر راه اول را نپذيريم در کشور دوگانگي بوجود ميآيد. نظر رئيس جمهور و رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام مهم است. آنها نظر اول را قبول دارند.»
دولت اصلاحات غني سازي را به صورت يكطرفه و براي رضايت ديپلماتهاي غربي به تعليق درآورد اما سرانجام با حمايت امت حزب الله و با دستور مقام معظم رهبري فرآيند غني سازي ما در همان دولتي كه متوقف شده بود از سر گرفته شد.
زمزمههاي دوباره پذيرش تعليق در مابه ازاي لغو تحريمها!
نكته اما آنجاست كه گويا تأكيدات مقام معظم رهبري در آن سالها هنوز هم در برخي محافل مشترياني براي نشنيدن دارد.
جمهوري اسلامي ايران و كشورهاي ۱+۵ مدتهاست كه در چارچوب يكسري مذاكره در حال رايزني پيرامون پرونده هسته اي ايران اسلامي هستند.
اين در حالي است كه عليرغم تمام تجربياتي كه از گذشته اندوختهايم و با وجود آنكه حتي در دولت احمدي نژاد نيز برخي مسئولان كشور در مقطعي قول ارائه سوخت هستهاي ۲۰ درصد از سوي غربيها را پذيرفتند و نتيجه نگرفتند؛ اما باز هم عده اي در مقابل لبخندهاي آمريكا و ژست ديپلماتيك غربيها واله و شيدا شده اند.
تمامي گزارشهايي كه رسانههاي غربي از روند مذاكرات جمهوري اسلامي ايران با كشورهاي ۱+۵ منتشر ميكنند گوياي آن است كه درخواست اصلي غرب از ايران، تعليق غني سازي اورانيوم است.
البته آنها در مقابل اين خواسته، پيشنهادهاي وسوسه كننده اي همچون لغو تحريمها و يا كاهش ورود مواد مخدر به جمهوري اسلامي ايران از طريق افغانستان و پاكستان را وعده داده اند اما بر مبناي آنچه كه ما به تجربه دريافته ايم و بر اساس آنچه كه ناخداي فرزانه كشتي انقلاب مبني بر عدم توقف در مسير پيشرفت كشور مطرح فرموده است؛ بايد دانست كه فريب خوردن عده اي در مقابل اين خواسته غربيها، غلط ترين گزينهاي است كه ميتواند مورد انتخاب قرار گيرد.
زمزمههاي غلط پيرامون «قابل تأمل بودن پيشنهادات غرب» در حالي صورت ميگيرد كه مقام معظم رهبري در سخنان خود در حرم امام خميني(ره) بارها و حتي با اشاره به پيشرفتهاي هسته اي كشور، بر عدم توقف در مسير پيشرفت تأكيد فرمودند.
اين راهبرد به ويژه در مقطع فعلي كه مذاكرات ايران با ۱+۵ از يكسو و تهديدات آمريكا و صهيونيستها از سوي ديگر توجه محافل رسانه اي و سياسي جهان را به خود معطوف كرده است بايد از جانب همه در داخل ايران مورد توجه جدي قرار گيرد.
ضرورت ملي شدن خواسته خروج بحث تعليق از دستور كار مذاكره
تيم مذاكره كننده هسته اي ايران كه در ادامه مذاكرات و در اواخر ماه جاري عازم مسكو خواهد شد به شرطي خواهد توانست در اين مذاكرات بيرق عظمت و پيشرفت ملت ايران را بلند كند كه از حمايت همه جانبه مردم و خواص ايران در بحث خارج شدن مقوله تعليق از دستور كار مذاكرات برخوردار باشد.
پيشنهادهاي غرب حتي اگر در اوج فريبندگي نيز ارائه شوند (كه شدهاند!) و يا حتي اگر غرب و آمريكا بر حجم تهديدات خود عليه ايران اسلامي بيافزايند اما بايد دانست كه يگانه راه تعالي روزهاي پيش رو براي نسلهاي فعلي و آينده ايران، عدم توقف در مسير پيشرفت كشور در همه زمينهها از جمله در مسئله فناوري هستهاي است.
)
